W 1853 zaczął studia artystyczne, których ważnym elementem było kopiowanie w Luwrze dzieł starych mistrzów, a później także w muzeach włoskich. W 1854-55 studiował w pracowni L. Lamothe'a, ucznia J.A.D. Ingresa. Najwcześniejszy wykonany przez Degasa obraz to portret dziadka (1853); pozowały mu także siostry i brat, wykonywał również autoportrety; były to prace skupione na psychologicznej analizie twarzy, rysunkowe i malarskie. W 1855 krótko studiował w paryskiej École des Beaux-Arts. Degas co roku wyjeżdżał do Neapolu i Florencji, był też w Rzymie. Na początku swej kariery żywił ambicję odnowienia malarstwa historycznego, chciał to osiągnąć przez wywoływanie patosu i charakteryzowanie nastroju wybranego historycznego czy legendarnego epizodu. Jednak niezadowolony z rezultatów odszedł od tej koncepcji malarstwa i pozostawił dzieła nie-ukończone. Podczas pobytów w Normandii zainteresował się wyścigami konnymi {Jeźdźcy przed trybunami 1868-72). W latach 60. Degas zainteresował się drzeworytem japońskim, który wpłynął na wypracowanie przez niego specyficznego typu kompozycji, jakby przypadkowych, bez punktu centralnego i środka ciężkości; w latach 70. zobaczył prace pioniera kinematografii EJ. Muybridge'a przedstawiające ruchy ludzi i zwierząt w rozłożeniu na kolejne etapy, co pomogło mu w uchwyceniu póz migawkowych, których nie rejestruje ludzkie oko. W dojrzewaniu koncepcji malarstwa dopomogła Degasowi przyjaźń z E. Manetem, którego poznał w Luwrze i który wprowadził go w środowisko przyszłych impresjonistów; 1865-70 powrócił do malowania portretów, starając się oddać temperament i pozycję społecznego modela (Kobieta z chryzantemami 1865).