Jeden z najwybitniejszych malarzy polskich XIX w. (przełom romantyzmu i realizmu); uczestnik powstania styczniowego 1863-64; studiował w warszawskiej Klasie Rysunkowej (1865) oraz w Monachium, gdzie przebywał od 1867 (1867-68 w akademii sztuk pięknych i w atelier F. Adama). Gierymski był czołową postacią polskiego kręgu artystów w Monachium, współtwórcą polskiej szkoły pejzażowej i koncepcji rodzajowo-historycznej sceny powstańczej opartej na wnikliwej obserwacji oraz osobistych przeżyciach. Gierymski malował typowo polskie pejzaże Mazowsza z realistycznymi scenami figuralnymi, wcześniej podejmując studia plenerowe, zgłębiając problematykę luministyczną, gry koloru i światła, także wieczornego (zestawienie światła naturalnego i sztucznego). Szczególnie ważną grupę stanowią obrazy Gierymskiego związane tematycznie z powstaniem listopadowym 1830-31 i styczniowym, w których stworzył odmienną niż A. Grottger wizję artystyczną - dokument historyczny codziennych przeżyć powstańców: Adiutant sztabowy z 1830 r., Patrol polski Pejzaż o wschodzie słońca, 1869 w 1830r., Powstaniec z 1863 r. (wszystkie z 1869), Pochód ułanów polskich w 1830 r. (1869-70), Rewizja nocna (1871-72), Patrol powstańczy (ok. 1873) i Alarm w obozie powstańczym (1872-73). Gierymski malował także inne sceny żołnierskie - Rekonesans huzarów austriackich (1869), Pochód ułanów (1870), oraz typowo polskiej sceny rodzajowe (Pogrzeb w małym miasteczku 1872-73), a także bardzo wczesne w malarstwie polskim nokturny: Obóz Cyganów (1867-68), Modlitwa Żydów w dzień sabatu (1871), Noc (1872-73).